بــاز مـــی‌آیــــد بــــهـــار دلـنشین

 بــاز بــلـبــل مــی‌شــود با گُل قَرین

بــاز صـــحــرا پـُر شقایق می‌شود

بــاز روشــن قــلب عـاشق می‌شود

فــصــل ســـرد از هــیــبت باد بـهار

مــی‌کــنـــد از پــیـش روی او فـرار

ســفــره‌هــا بــا هـفت سین آراسته

بــا گُـــلِ مـــِهـــر و صــفـــا پیراسته

بــر ســر سفره جـوان و خُرد و پیر

ســبزه و آئــیــنـه و مــاهـی و سـیر

سـیـب و سـنـبـل در کـنـار یــاسـمـن

عطر بــیــد مـِشک چــون مُشک خُتَن

سرکه و سنجد، سماق و شمع و گُل

عـــیـــد آمــد بـــا دف و ســاز و دُهُل

ســال نــو تـحـویل و سال کهنه رفـت

هــم دل مــا تـازه شد هم شال و رخت

یــا مــُقــلّب، قــلب مـــا را شـــاد کــن

 یـــا مـــُدبّـــر، خـــانــــه را آبـــاد کـــن

یـــا مـــُحـــول، اَحســــنُ الــحالم نما

از بـــدیـــهــــا فـــارغُ الـــبـــالــم نـما

ایـــن دل «جـــاویــد» را پـاک از ریـا

کُــن خــــدا، ای قـــادر بـــی مــنـتــها

شاعر: محمّد جاويد